Δε(δο)μένη;



Αφορμή, να βρεθώ στο παρόν μου.

Τα δάκτυλά μου ακουμπούν τα πλευρά μου
αυτά τα τακτοποιημένα παράλληλα γεφυράκια, 
και περνώντας από το ένα στ' άλλο αργά
ψηλαφώ τα κενά που τα χωρίζουν 
σύντομα, σχεδόν ισόπαχα λακκάκια, 
αρμονικά σκαμμένα 

Α, ρε, σώμα - πόσα επέτρεψα ν' αντέξεις
σε κατακερματίζω χρόνια, 
παλεύοντας να σ' αλλάξω, 
να σε φτιάξω με μανία 

Και η ανίδεη,
μια στιγμή δεν σε είδα ολόκληρο,
να συλλογιστώ τ' αυτονόητα,
καθόλου εννοημένα 
που σαν μαέστρος διευθύνεις 
πρώτη φορά 

Κι εγώ, η αχάριστη,
τώρα σ' αγγίζω, 
με τρυφερότητα και δέος

Ε, λοιπόν, σ' ευχαριστώ  

Για τις συγκινήσεις που ένιωσα στο δέρμα μου

και για όσες ξεβράστηκαν απ' τα μάτια μου 
στα μαγουλά μου
Για τις σφαλιάρες που με καλοσύνη μου 'δωσες 
πριν να 'ναι αργά 
να εκτιμήσω τα όριά σου

Μα πιο πολύ 

σ 'ευχαριστώ για αυτή 
την αναγκαία,
καθόλου δε(δο)μένη
/
βόλτα. 

📷 @therealsinisterkid


Σχόλια