Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2021

Κουτάκια (σου)

Εικόνα
Βολικά τοποθετημένες φυλακές.  Μεταλλικά βαριά κουτάκια,  στον πυθμένα του μυαλού σου,  καλά σφηνωμένα  Που και που κάνεις βουτιά,  να τα κοιτάξεις  με μάτια θολά μες στο νερό  Και ποτέ δεν φτάνει η ανάσα  να τα πιάσεις  Κι όσο μεγαλώνεις τόσο φθείρεσαι και τόσο το οξυγόνο σου στερεύει Και σταματάς να τα επισκέπτεσαι  σχεδόν ξεχνάς την ύπαρξή τους Και μαζεύουνε σκουριά, αμετακίνητα πια  / όσο και συ.  Υ.Γ. Οι φυλακές που χτίζουμε μόνοι μας είναι δύσκολο να εντοπιστούν και να καούν. Προτού γίνουν ένα με τις ίνες του εαυτού σου, σύρε τις στα ρηχά, αποσυναρμολόγησέ τες.  Τι περιμένεις; Bούτα.  ✒️ @katerina_kekaki 📷 @ne0n.god

Δε(δο)μένη;

Εικόνα
Αφορμή, να βρεθώ στο παρόν μου. Τα δάκτυλά μου ακουμπούν τα πλευρά μου αυτά τα τακτοποιημένα παράλληλα γεφυράκια,  και περνώντας από το ένα στ' άλλο αργά ψηλαφώ τα κενά που τα χωρίζουν  σύντομα, σχεδόν ισόπαχα λακκάκια,  αρμονικά σκαμμένα  Α, ρε, σώμα - πόσα επέτρεψα ν' αντέξεις σε κατακερματίζω χρόνια,  παλεύοντας να σ' αλλάξω,  να σε φτιάξω με μανία  Και η ανίδεη, μια στιγμή δεν σε είδα ολόκληρο, να συλλογιστώ τ' αυτονόητα, καθόλου εννοημένα  που σαν μαέστρος διευθύνεις  πρώτη φορά  Κι εγώ, η αχάριστη, τώρα σ' αγγίζω,  με τρυφερότητα και δέος Ε, λοιπόν, σ' ευχαριστώ   Για τις συγκινήσεις που ένιωσα στο δέρμα μου και για όσες ξεβράστηκαν απ' τα μάτια μου  στα μαγουλά μου Για τις σφαλιάρες που με καλοσύνη μου 'δωσες  πριν να 'ναι αργά  να εκτιμήσω τα όριά σου Μα πιο πολύ  σ 'ευχαριστώ για αυτή  την αναγκαία, καθόλου δε(δο)μένη / βόλτα.    ✒️ @katerina_kekaki 📷  @therealsinisterkid

Σημεία των καιρών [;]

Εικόνα
Άντρες σκυθρωποί, ξεζ ουμισμένοι από τις επιταγές των καιρών,  των εαυτών, της σκιάς του γερασμένου μέλλοντος Άντρες στη δίνη της κρίσης, με λιγοστή ανάσα, βλέμμα εσωστρεφές, ξεθωριασμένο Άντρες στερεμένοι από ουσίες ρομαντικές,  ξεχειλίζουν από ρουτίνα  και απόβλητα του νου Κλεισμένοι σε κουτιά, νοητά  και στέρεα, απτά δίχως χαραμάδα για να μπει ο φρέσκος αέρας της άνοιξης Δεν μυρίζουν τα λουλούδια,  δεν μας βλέπουνε εμάς, εμένα και εσένα, μονάχα γραμμές,  ευθείες και δίχως διάσταση,  που ενώνουν τις φυλακές τους, και φτιάχνουν γαϊτανάκι. Αν τυχόν σηκώσουνε το βλέμμα και σε δουν,  γρήγορα σκύβουν να σκεφτούν ποιος ξέρει τι, τι κακό θα τους συμβεί αφού γυρίζουν το κεφάλι στο επόμενο κουτί,  μια φυλακή αναγκαία,  γνώριμη, γρήγορα να μπουν για να σωθούν. Σημεία των καιρών εγώ εδώ,  εσύ εκεί,  και αν μας ενώσουν οι γραμμές μπορεί και να ανταμώσουμε. Αλίμονο σε αυτούς που τις γραμμές τις αψηφούν / κι αναζητούν μουντζούρες. ✒️ ...