Αναρτήσεις

(A)gain

Εικόνα
I t's been a long time since I felt Hope. Last time she showed up she was bathed in  all her sparkling glory. But then she vanished like a thief  leaving behind the long list of her unfulfilled promises. And I clearly remember that day.  I was left breathing shallowly,  paralysed on the floor, by the poisonous toxins of hypocrisy that he hid so meticulously under his expensive cloak  of dishonest, self-serving honesty.  And now  deep in the calmness of chaos and  drenched in the freeing streams of radically accepting my loss  somehow,  I started falling in love again with the wrinkles of your soul with the scars on your body  that let on where the weight of the world has cracked you with the intricate patterns they form,  celebrating your uniqueness. And now  Hope is climbing courageously on the steep walls I built so effortfully to surround my insides to keep this sunless world at bay. What a disaster  What a blessin...

To All of you

Εικόνα
To all those who struggle To all those in pain To all those who bleed I promise you there will be a moment when the pain will stop when the wound will dry when the struggle will become another stitched piece in the beautiful, intricate, patchwork that is your soul when the veil will be lifted and you will start noticing again all the small things that bring you joy that bring you peace or make you chuckle when you are alone That is when you will be rising from the inside out a little bit different a little bit more certain of your path inhaling the world with lungs stretched open ready to live once more, for more. 🖋 @katerina_kekaki

Ν(ο)ήματα

Εικόνα
Μικρές, διαδοχικές, κοφτές ανάσες οι στιγμές  που από μέσα μας περνούν   - εισπνοή, εκπνοή- μια ιστορία πλέκουν Γι' αυτό να τις τιμάς, να τις λογαριάζεις, όσο μπορείς και ξέρεις  με ν(ό)ημα να τις δένεις μην τις τσακίζεις με παρέες κενές,  με στεναχώριες πλαστές  Και να μάθεις να αφήνεις τη μία για να έρθει η άλλη, να σου επιτρέπεις να ζεις στο τώρα  για το αύριο και όχι για ένα ξεπλυμένο χτες Να' ναι πρώτης διαλογής,  από το δικό σου χέρι, γεμάτες οξυγόνο, κίνηση, φωτεινές σιωπές  και όλων των ειδών τα χρώματα -έντονα, θολά, σκούρα, ανοικτά-   και όχι σωρεία από ψυχαναγκαστικές προσπάθειες αποφυγής της μοναξιάς σου, προϊόντα ανίας /  στη σκόνη βουτηγμένα.  ✒️   @katerina_kekaki

Κουτάκια (σου)

Εικόνα
Βολικά τοποθετημένες φυλακές.  Μεταλλικά βαριά κουτάκια,  στον πυθμένα του μυαλού σου,  καλά σφηνωμένα  Που και που κάνεις βουτιά,  να τα κοιτάξεις  με μάτια θολά μες στο νερό  Και ποτέ δεν φτάνει η ανάσα  να τα πιάσεις  Κι όσο μεγαλώνεις τόσο φθείρεσαι και τόσο το οξυγόνο σου στερεύει Και σταματάς να τα επισκέπτεσαι  σχεδόν ξεχνάς την ύπαρξή τους Και μαζεύουνε σκουριά, αμετακίνητα πια  / όσο και συ.  Υ.Γ. Οι φυλακές που χτίζουμε μόνοι μας είναι δύσκολο να εντοπιστούν και να καούν. Προτού γίνουν ένα με τις ίνες του εαυτού σου, σύρε τις στα ρηχά, αποσυναρμολόγησέ τες.  Τι περιμένεις; Bούτα.  ✒️ @katerina_kekaki 📷 @ne0n.god

Δε(δο)μένη;

Εικόνα
Αφορμή, να βρεθώ στο παρόν μου. Τα δάκτυλά μου ακουμπούν τα πλευρά μου αυτά τα τακτοποιημένα παράλληλα γεφυράκια,  και περνώντας από το ένα στ' άλλο αργά ψηλαφώ τα κενά που τα χωρίζουν  σύντομα, σχεδόν ισόπαχα λακκάκια,  αρμονικά σκαμμένα  Α, ρε, σώμα - πόσα επέτρεψα ν' αντέξεις σε κατακερματίζω χρόνια,  παλεύοντας να σ' αλλάξω,  να σε φτιάξω με μανία  Και η ανίδεη, μια στιγμή δεν σε είδα ολόκληρο, να συλλογιστώ τ' αυτονόητα, καθόλου εννοημένα  που σαν μαέστρος διευθύνεις  πρώτη φορά  Κι εγώ, η αχάριστη, τώρα σ' αγγίζω,  με τρυφερότητα και δέος Ε, λοιπόν, σ' ευχαριστώ   Για τις συγκινήσεις που ένιωσα στο δέρμα μου και για όσες ξεβράστηκαν απ' τα μάτια μου  στα μαγουλά μου Για τις σφαλιάρες που με καλοσύνη μου 'δωσες  πριν να 'ναι αργά  να εκτιμήσω τα όριά σου Μα πιο πολύ  σ 'ευχαριστώ για αυτή  την αναγκαία, καθόλου δε(δο)μένη / βόλτα.    ✒️ @katerina_kekaki 📷  @therealsinisterkid

Σημεία των καιρών [;]

Εικόνα
Άντρες σκυθρωποί, ξεζ ουμισμένοι από τις επιταγές των καιρών,  των εαυτών, της σκιάς του γερασμένου μέλλοντος Άντρες στη δίνη της κρίσης, με λιγοστή ανάσα, βλέμμα εσωστρεφές, ξεθωριασμένο Άντρες στερεμένοι από ουσίες ρομαντικές,  ξεχειλίζουν από ρουτίνα  και απόβλητα του νου Κλεισμένοι σε κουτιά, νοητά  και στέρεα, απτά δίχως χαραμάδα για να μπει ο φρέσκος αέρας της άνοιξης Δεν μυρίζουν τα λουλούδια,  δεν μας βλέπουνε εμάς, εμένα και εσένα, μονάχα γραμμές,  ευθείες και δίχως διάσταση,  που ενώνουν τις φυλακές τους, και φτιάχνουν γαϊτανάκι. Αν τυχόν σηκώσουνε το βλέμμα και σε δουν,  γρήγορα σκύβουν να σκεφτούν ποιος ξέρει τι, τι κακό θα τους συμβεί αφού γυρίζουν το κεφάλι στο επόμενο κουτί,  μια φυλακή αναγκαία,  γνώριμη, γρήγορα να μπουν για να σωθούν. Σημεία των καιρών εγώ εδώ,  εσύ εκεί,  και αν μας ενώσουν οι γραμμές μπορεί και να ανταμώσουμε. Αλίμονο σε αυτούς που τις γραμμές τις αψηφούν / κι αναζητούν μουντζούρες. ✒️ ...

(Ορί)ζοντας

Εικόνα
Για τις εκρήξεις στις σκέψεις σου  και για τα σχήματα που κάνουν Για το πως διακλαδίζονται  και πάλι γυρνάνε πίσω Γιατί η στασιμότητα σε κάνει να τινάζεσαι Γιατί συγκρούεσαι γεννώντας σπίθες στο σκοτάδι Γιατί αναζητάς συνεχώς κομμάτια σου  σ' ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό  μαζί με άλλους να ενώσεις  σε θαυμάζω  Γιατί στα φράγματα που σου χτίζουν οι άλλοι ζωγραφίζεις (ορί)ζοντες* / Ναι. Κυρίως γι' αυτό σε θαυμάζω. *(Ορί)ζοντας = η νοητή γραμμή που χωρίζει τον ουρανό από τη γη;  το νοητό όριο που βλέπουμε στην πραγματικότητα που ζούμε ✒️ @katerina_kekaki  📷 @canreadwillread